2008 - 05 - 22
Kapperszaken zonder kapper

Er is natuurlijk al veel geschreven over kapperszaken of de massages salons in China. Even voor de duidelijkheid, het gros is ook echt een kapperszaak of massagesalon.
Om als man je haar te laten knippen in China is niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet als die man een buitenlander is, een "laowai". De afgelopen jaren heb ik menig kapperszaak bezocht maar geen enkele kapper was in staat mijn westerse haar naar wens en westers model te kappen, ondanks de bloedmooie, langbenige jongedames die de deur voor me opendeden en mijn wasten.

"Degenen die kapt is er vandaag niet. Je moet het ergens anders proberen als je wilt dat je haar gekapt wordt", zegt de slanke jongedame tegen me als ik haar mijn wilde en uitgedroogde haarpieken laat zien. Vier jaar geleden was mijn eerste gedachte dat de kappersbranche wel een heel beroerde branche was en er dus geen behoefte was aan echte haarstylisten en dat de meisjes allemaal familie en kennissen waren die wat rond hingen en op hun vriendjes wachtten.
Totdat ik per ongeluk in een café een gesprek afluisterde tussen twee Amerikanen waardoor ik ging begrijpen wat er aan de hand was met kapperszaken in China en ik begon te begrijpen waarom sommige kapperszaken tot 's nachts twee of drie uur open waren zonder dat het er naar uitzag dat zij het druk hadden.
Ik herinnerde mij ineens een voorval van vroeger op het internaat in Bleijerheide, waar Willy van der Heijden, een van de oudste jongens van het internaat, een keer te laat in de studiezaal verscheen. De dienstdoende pater vroeg hem waarom hij zo laat was. En Willy antwoordde: "Ik was naar de kapper, pater". "Maar waarom duurde dat dan zo lang?" vroeg de pater. "Ik wilde een complete behandeling, wassen, knippen, drogen en een bodymassage en dat nam nogal wat tijd in beslag."

Op zich was de combinatie van haarknippen en massage niet zo vreemd. Wat wel vreemd was, was dat Willy zei een bodymassage te hebben gehad. Daar had ik toentertijd zeer wilde fantasieën bij, het was een ommekeer in mijn denken. Zou je niet je haar kunnen laten knippen en tegelijkertijd aan je gerief geholpen kunnen worden? Ik nam me voor dat ook eens uit te proberen als ik later groot en piloot was. Ondertussen ging de discussie tussen de twee Amerikanen verder en bespraken ze de voor en nadelen van een ochtendbezoek aan een kapperszaak annex massagesalon.
"Het is geweldig, kerel. Ik hou ervan om na een nachtje doorhalen daar 's ochtends heen te gaan. Ik heb een "happy end" en daarna ga ik naar huis om te slapen. Het is beter dan het innemen van slaappillen."

"Happy end?", mijn Engels is niet zo best maar "Happy end" hoorde ik wel eens in verband met films.
"Hé man, laatst was ik met een paar collega's en wilde eerst een "Happy end" voordat we op kroegentocht gingen, maar we hadden niet zoveel geld. Dus ging ik naar binnen om te onderhandelen en af te dingen. Ik kreeg het voor elkaar om drie "Happy ends" te krijgen voor 75 yuan elk."
Dat is een schappelijke prijs voor een beetje geluk, dacht ik nog.
Maar de Yank ging verder: "Toen bracht dat mokkel me in een soort kleedhokje en begon folie om mijn jongeheer te wikkelen. Ik dacht nog: ze proberen geld uit te sparen op belangrijke dingen, en wilde nog zeggen: "Het is geen sandwich baby", maar ik hield mijn mond. Op het laatst zat de tape zo strak en gekreukeld dat het echt zeer ging doen. Maar ik moest zo lachen omdat het meisje zo'n haast had om de klus te klaren dat ik de pijn vergat. Maar de volgende dag, man, kon ik niet lopen van de pijn."
Pijn?, ik dacht dat een "Happy end" juist een vorm van geluk moest zijn. Folie?, Waarom folie? Was het een Chinese methode? Het werd tijd dat ik dat zelf eens ging onderzoeken. Dus ging ik op pad op zoek naar een kapperloze kapperszaak.

Toen ik naar binnen ging inventariseerde ik in een oogopslag de drie meisjes van rond de twintig die op een aftandse namaakleren rode bank zaten. Een andere dame, ik schat zo rond de vijfendertig, zat in de versleten kappersstoel,  en  demonstreerde  op  deze  manier  haar "madam"  zijn.  Ze  was  inderdaad de Laobang
(boss). Ik bekeek de drie "kapstertjes" nog eens en besloot om een meisje te kiezen wat zich uitgedost had met een zwart, strak minirokje, witte laarsjes en een lila mohair truitje. Ze was klein maar met volle borsten, iets te dikke lippen en een gave bleke huid. Alleen haar tanden waren niet smetteloos wit.
"Van achteren en de zijkanten kort" grapte ik terwijl ze me begeleiden naar een klein kamertje met een
smoezelig bed, aan het eind van een smal gangetje en het gordijn dichttrok. Ze heten Ding.  "Kun je met mij hetzelfde doen als je met die andere mannen doet?" vroeg ik haar in het Engels. Ze begreep me niet maar lachte  lieftallige naar me. Ding begon me te masseren en ik ontspande me en wachtte op de dingen die komen gingen. Eindelijk, na 5 minuten mijn armen en benen te hebben geklopt en gekneed, verlegde Ding haar aandacht naar mijn erogene zones en vroeg: "Wil je een groot vliegtuig hebben?"
Ik vroeg mezelf af wat ze me nu duidelijk probeerde te maken. Een groot vliegtuig? Wat heeft dat men massage te maken? Ding zag mijn gefronste wenkbrauwen en verduidelijkte haar bedoelingen met een handgebaar.
"O, noemen jullie dat zo in China," zei ik "O.K. laten we het proberen". Ding hielp me om mijn vliegtuig uit de hangar te halen toen ze ineens haar collega's riep om haar te helpen. Het gordijn ging open en er verscheen een ander minirokje dragend kapstertje.
"Moet je zien", zij Ding tegen haar collega, "dit is zeer speciaal of niet, wow".
Ik ben nogal trots op mijn mannelijkheid, maar voelde me toch wat gegeneerd door alle aandacht. Het was alsof de hele kapsalon op de hoogte gesteld werd. En toen een zwetende vijftiger met een rood aangelopen gezicht zijn hoofd om het gordijn stak besloot ik dat ik dit niet wilde. Ik trok mijn broek aan en ging naar buiten. Geen "Happy end" voor mij. De Amerikaan in het café had blijkbaar meer geluk gehad.

terug naar de eerste pagina

Print